คุ้มเวียงมน

Author: 
ohhotortee
ประเภท: 
นิยาย

ตอนที่ ๑
......บรรยากาศยามเย็นที่เงียบสงัด แสงตะวันจวนจะลับขอบฟ้า หมู่นกทยอยบินกลับรัง
เจ้านางผู้สูงวัยนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกตัวใหญ่ ข้างหน้าต่างห้องส่วนตัว ในคุ้มหลวงที่ใหญ่โต เเต่เต็มไปด้วยความเงียบเหงา
"หกสิบปีมาเเล้ว ยังบ่ปล่อยแม่ไปเตื่อกา เจ้าจะหื้อแม่ทุกทนไปนานเท่าใด ความฮักของลูก ความฮักที่มีเเต่ความเจ็บปวด ความฮักที่พรากลูกไปจากแม่" เจ้านางค่ำครวญกับตัวเอง นั่งร้องไห้กอดกรอบรูปเก่าคร่ำคร่าของบุตรชายผู้ที่จากไปเเล้วเมื่อหกสิบปีก่อน
"เพราะมัน เพราะมันคนเดียว" เจ้านางผู้สูงวัยเอ็ด "มันยะหื้อลูกต้องเป็นจะอี้ อีบัวทิพย์ เพราะมึง มึงคนเดียว อีบัวทิพย์ อิบัวทิพย์..." จากความโศกเศร้าก็กลับทำให้เจ้านางขันคำกลับกลายมาเป็นความโกรธเเค้นในที่สุด นางกอดกรอบรูปนั้นไว้เเน่นในตามเปี่ยมไปด้วยความพยาบาท
ในค่ำคืนที่เงียบสงัดขณะหญิงสาวได้เข้าสู่ภาวะการพักผ่อน หล่อนฝันเห็นตัวเองเดินเข้าไปในคุ้มหลวง ที่มีเเต่ความหนาวเหน็บเเละเยือกเย็น มีกลิ่นหอมของดอกพุดคละคลุ้งไปทั่วคุ้มจนกลบความหนาวเหน็บไม่ได้กลิ่นใดนอกจากกลิ่นดอกไม้ที่หอมเย็นไปถึงขั้วหัวใจ เสียงดนตรีบนนเลงเพลงล้านนาของทางภาคเหนือไพรเราะจับใจดังมาจากในคุ้มนั้น หญิงสาวได้ยินเหมือนเสียงกระซิบจากใครบางคนเเว่วๆเป้นเสียงเหมือนหญิงเเก่มีน้ำเสียงที่เศร้าสลดเอามากๆ เมื่อตั้งใจฟังกลับได้ยินเสียงนั้นชัดขึ้นเรื่อยๆ
"ดอกเก็ตถะหวาหอมแฮง หอมไปจนถึงชาติหน้า"
"เจ้านาง เจ้านาง เจ้านางปิกมาเตอะ เจ้านาง........."
ทิพย์นภาสะดุ้งตื่นจากฝัน หล่อนหายใจหอบ เหงื่อชุ่มเหมือนหล่อนวิ่งมาหลายสิบเมตร เมื่อหายตกใจ หล่อนจึงยี้ตาเเละมองนาฬิกาก็จวนจะตีห้าเเล้ว จึงทำให้หล่อนนอนไม่หลับเเละพยายามนึกถึงความฝันที่เพิ่งเกิดไปเมื่อกี้ มันเหมือนความจริงมาซะจนน่าแปลกใจ หล่อนยังจำกลิ่นหอมคละคลุ้งของดอกไม้นั้นได้ 
เป็นเวลานานกว่าสัปดาห์เเล้วที่ทิพย์นภาอยู่กับฝันที่แปลกปะหลาด เพราะเธอฝันเรื่องเดียวกันติดต่อมาเป็นอาทิตย์เเล้ว
วันนี้ทิพย์นภาตื่นเเต่เช้าเพื่อลงมาทานอาหารกับเเม่ หล่อนเดินลงไปจากห้องนอนมุ่งเข้าไปยังครัวเพื่อช่วยเเม่เตรียมอาหาร
บ้านของทิพย์นภาอยู่ใจกลางเมืองกรุงเทพฯ อยู่ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองทำให้ครอบครัวหล่อนเป็นครอบครัวที่เพียบพร้อมในเรื่องอาหารการรกินเพราะไปไหนมาไหนสะดวกสบายหาซื้อของเข้าครัวได่ง่าย
"อ่าวตื่นเเล้วหรอจ๊ะทิพย์" ผู้เป็นเเม่กล่าวทักในช่วงเช้าวันหยุดกับบรรยากาศหน้าหนาวในกรุงเทพฯ ที่เป็นอากาศที่เย็นสบายเเละสดชื่น
"ค่ะ" ผู้เป็นลูกสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้ม
"เช้านี้มีอะไรทานบ้างค่ะเเม่ ทิพย์หิวจังเลยค่ะ" หญิงสาวอ้อนผู้เป็นเเม่ 
"วันนี้มีโจ๊ก กับปาท่องโก๋ของโปรดลูกเลยหล่ะ" เดือนเพ็ญตอบลูกสาว
"งั้นทานกันเลยดีกว่าค่ะ"
"ถ้ามีตาทัศน์ มาทานด้วยคงจะดีไม่น้อย" นางเดือนเพ็ญ เอ่ยถึง ทัศระ บุตรชายคนเล็ก
"นั่นสิค่ะ จะว่าไปหนูก็คิดถึงน้องนะค่ะ เห็นบอกช่วงนี้เรียนหนัก เเล้วที่นุ้นหิมะตกด้วย"
"เอ่อ.. เเม่ค่ะ"
"มีอะไรหรอลูก" นางเดือนเพ็ญเอ่ยถามลูกสาว
"คือหนูฝันแปลกค่ะเเม่ ฝันถึงบ้านทรงไทยของทางเหนือนะค่ะ ฝันว่าหนูเดินเข้าไปในบ้านนั้น บ้านหลังนั้นสวยมากเลยนะค่ะเเม่" ผู้เป็นลูกสาวเล่าให้มารดาฟัง
"ก็ไม่เห็นแปลกนี่ลูก" นางเดือนเพ็ญท้วง
"แปลกสิค่ะเเม่ เพราะในฝันมันเหมือนจริงมาก เเละที่สำคัญหนูฝันติดต่อกันมาเป็นอาทิตย์ละค่ะ ฝันว่าหนูเดินเข้าไปบ้านหลังนั้นทุกคืนเลย" ทิพย๋นภาเล่า
"จริงหรอลูก เเม่ว่าลูกอาจจะมีเครียดสะสมก็ได้นะลูก เลยฝันเเต่เรื่องเดิมๆ เเม่ว่าลางานพักผ่อนบ้างก็ดีนะลูก ไปเที่ยวพักผ่อนสมองเเล้วค่อยกลับมาเริ่มงานใหม่ เจ้านายหนูคงอนุญาต" ผู้เป็นมารดากล่าวด้วยความเป็นห่วง
ทิพย์นภาเป็นหญิงสาวที่อ่อนหวานเธอทำงานเป็นหัวหน้าฝ่ายออกเเบบ ของบริษัทออเเกไนซ์ชื่อดังในกรุงเทพ อาจเพราะเธอจบเกียรตินิยมจากฝรั่งเศสทำให้เธอได้เข้าทำงานหลังเรียนจบทันที
"ค่ะ หนูว่าจะบอกบอสเหมือนกัน"
"อากาศหนาวแบบนี้หนูว่าจะขึ้นไปทางเหนือนะค่ะเเม่ หนูไม่เคยไปทางเหนือเลย" ผู้เป็นลูกบอกกับมารดา
"อ่าว ยัยหนูในลูกบอกไม่ชอบอากาศหนาวไงลูก เเม่ไม่เคยเห็นลูกอยากไป ทางเหนือเลยสักนิด" ผู้เป็นแม่สงสัย
"ไม่รู้สิค่ะ หนูรู้สึกเหมือนต้องไป ต้องไปทำบางสิ่งให้มันถูกต้อง หนูต้องไปเชียงใหม่ค่ะ"
"แม่ว่าลูกคงจะเครียดไปใหญ่เเล้วนะยัยทิพย์ ไปทำให้ถูกต้องอะไร ลูกไม่เคยไปเชียงใหม่สักครั้งตั้งเเต่เกิดเเล้วนะลูก" ผู้เป็นเเม่ทักท้วง
"นั่นสิค่ะ เเต่ครั้งนี้หนูจะลาพักไปเชียงใหม่ค่ะ หนูอยากไปเชียงใหม่" ทิพย์นภามั่นใจ
.....................
เมื่อทานอาหารกับเเม่เสร็จเเล้ว ช่วงบ่ายทิพย์นภา ก็โทรขอเจ้านายลากพักสักสองอาทิตย์ เจ้านายของเธอตอบตกลงอย่างไม่มีคำถามเพราะ ทิพย์นภาเองตั้งเเต่ทำงานที่บริษัทมาสองปีกว่ายังไม่เคยลาพักมาก่อนเลย เมื่อเจ้านายอนุญาติหล่อนก็จัดเเจงจองตั๋วเครื่องบินหาที่พักเเถวๆชานเมืองเพราะอยากอยู่อย่างสงบ
กริ้ง กริ้ง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เป็นสายจากนันทาเพื่อนสนิทของทิพย์นภาโทรมานี่เอง
"ฮัลโหล ยัยทิพย์ได้ข่าวว่าเเกลาบอสไปพักร้อนหรอยะ" นันทาถาม
"ใช่นะสิย่ะ ช่วงนี้ฉันเครียดๆอ่ะเเก อยากพักผ่อน" ทิพย์บอกกับผู้เป็นเพื่อน
"เเล้วเเกจะไป เที่ยวที่ไหนล่ะ"
ทิพย์นภาบอกกัลเพื่อนด้วยความตื่นเต้น "ฉันจะขึ้นไปเชียงใหม่น่ะ ตอนนี้ก็จองตั๋วเรียบร้อยเเล้ว เเกอยากไปกับฉันรึป่าว ฉันจะได้จองเผื่อ"  
"ฮ่ะ เชียงใหม่ เดี๋ยวๆๆๆ ฉันว่าเเกต้องเพี้ยนไปแล้วเเน่ๆ ยัยทิพย์ เเกชอบอากาศหนาวที่ไหนล่ะ" คนเป็นเพื่อนสงสัย
"ฉันก็อยากไปที่ใหม่ๆบ้าง เปลี่ยนบรรยากาศบ้างก็ดี" ทิพย์นภาตอบ "เเล้วนี่เเกจะไปด้วยกันป่ะ"
"ไม่ล่ะ ฉันมีงานต้องเคลียร์อ่ะ เดี๋ยวค่อยว่ากัน" นันทาปฏิเสธเพราะงานของเทอยุ่งมากจริงๆ
"โอเค งั้นไม่เป็นรัย ไว้คราวหน้าละกัน ฉันจะเดินทางวันมะรืนละ ไว้จะซื้อของมาฝากนะเเก" ทิพย์นภาปลอบใจเพื่อน
"จ๊ะ งั้นเเค่นี้ก่อนนะเเก บ๊าย บาย" นันทาวางสายไป
จากนั้นทิพย์นภาก็โทรหาทัศระ น้องชายสุดที่รักของหล่อน ก่อนที่จะเก็บของเเพ็คกระเป๋าเตรียมตัวเดินทาง เพื่อเดินทางไปเชียงใหม่ในวันมะรืน หล่อนเตรียมเสื้อกันหนาวไปหลายตัวเพราะกลัวว่าจะหนาว หล่อนเป็นคนไม่ชอบอากาศหนาวอยู่เเล้ว เมื่อหล่อนคิดว่าของทุกอย่างเกือบครบเเล้วก็ละจากการเก็บกระเป๋าเพื่อไปอาบน้ำ เพราะวันนี้หล่อนเหนื่อยมาทั้งวันเเล้ว