เหย้าบาหยัน : บทนำ

Author: 
มัาสามศอก
ประเภท: 
นิยาย

แต่งโดย แรม๑๓

 

เหย้าบาหยัน 

บทนำ

 

                   " น่อย น้อย หน้อยย...น๋อย น่อย นอย...น่อย น้อย หน้อยย...." 
     
                  เสียงผู้หญิงอันเย็นยะเยือกขับคู่มากับสายลมในค่ำคืนนี้อีกครั้ง  มันเป็นแบบนี้ตั้งแต่คืนแรกที่เข้ามาค้างแรมที่นี้  เสียงสำเนียงของผู้หญิงผู้นั้นดูโบราณราวกับการขับร้องเพลงไทยเดิมในสมัยก่อน มันเป็นเสียงที่ไม่มีเนื้อร้อง แต่เป็นการใช้ถ้อยคำแทนท่วงทำนองของดนตรี   และเมื่อใดก็ตามที่เดินออกค้นหาว่าเสียงนั้นมาจากไหน  ลมราตรีก็จะพัดเสียงนั้นพริ้วหายไป  แต่ลมกลับนำพากลิ่นดอกการเวกลอยมาอบอวลในห้องให้หอมละมุลจนเผลอเคลิ้มหลับไปอย่างไม่รู้ตัว  เมื่อตื่นมายามเช้า  กลิ่นหอมของดอกการเวกยังคงหอมกรุ่นติดอยู่ริมหมอน  ทั้งๆที่ในบริเวณรอบนั้นมันไม่มีแม้แต่ต้นไม้ดอกเลยสักต้นเดียว  เพราะที่นี้คือ โรงแรมริมปากอ่าวของเมืองSeattle รัฐWashington

 

+++
 

                  แม้ตอนนี้มันจะเป็นฤดูฝน"กิ่งแก้วกาหลง"กลับไปยืนดูสายฝนที่ริมระเบียงห้อง  เธอกำลังยืนครุ่นคิดหาคำตอบกับเรื่องราวประหลาดที่เกิดขึ้น  เรื่องนี้มันไม่ใช่ความฝันหรืออาการกึ่งหลับกึ่งตื่น เพราะมันเกิดขึ้นหลายครั้งตั้งแต่เธอมาพักอยู่ที่นี้   เหลืออีกแค่สองวันก็จะเดินทางออกจากโรงแรมนี้  แต่ก็ยังไม่รู้ว่าเสียงปริศนากับกลิ่นดอกการเวกนั้นมันมีที่มาอย่างไร

                  "ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
                 เสียงเคาะเรียกประตูดังขึ้น แก้วหยุดคิดแล้วเดินไปเปิดประตูหน้าห้องเพื่อต้อนรับเพื่อนที่มาถึง

                 " พร้อมหรือยังจ๊ะ ท่านหญิงกิ่งแก้วกาหลงคนสวย ขณะนี้ราชรถพร้อมแล้วพะยะค่ะ"     เสียงทักทายกวนๆของมนตรี เพื่อนสนิทคนเดียวของแก้วที่อาศัยอยู่ที่เมืองซีแอตเทิ้ล  วันนี้มนตรีจะทำหน้าที่เป็นไกด์แนะนำสถานที่ท่องเที่ยวในเมือง

                 " พร้อมตั้งนานแล้วจ้าพ่อหน้ามน แหมถึงตระกูลฉันเป็นตระกูลหม่อมเก่า แต่นั่นมันก็นานมาแล้ว ฉันมันรุ่นโหลนแล้วจ่ะ  ปู่ฉันเสี้ยวเชื้อเจ้าแต่งกับคุณย่าเชื้อจีน พอตกมาถึงรุ่นฉัน มันก็ไม่เหลือเชื้อจ้งเชื้อเจ้าแล้วหล่ะ แซวฉันตลอดเลยมั้ง " 

                  " จ้าาาาแก้วเพื่อนเลิฟ ตอนนี้นะฉันว่าเชื้อเจ้าคงไม่มี แต่ไม่นานแกคงจะมีเชื้อหวัดแล้วหล่ะ"

                  " ทำไมอ่ะ "  

                  " นี่มันหน้าฝนนะคร้าบบ อากาศหนาวติดลบแบบเนี้ย เปิดระเบียงทำไมเนี้ย โอ้ยย!ฉันหนาว"  
                  มนตรีรีบวิ่งไปปิดประตูที่ระเบียงและเปิดฮีทเตอร์เพื่อให้อุณหภูมิห้องมันอุ่นขึ้น ส่วนแก้วก็เดินไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง เธอหยิบสร้อยล็อกเก็ตเส้นหนึ่งมาสวมที่คอ มันเป็นสร้อยสามกษัตริย์เก่าๆที่ห้อยด้วยล็อกเก็ตวงรีสีทองเหลือง ด้านหน้ามีรอยสลักนูนเป็นรูปกุหลาบ สภาพของล็อกเก็ตดูเก่าไม่ต่างจากสายสร้อยเพราะมันเต็มไปด้วยรอยถลอกและคราบดำมากมาย 

                  " ใครให้มาอ่ะ?  แฟนหรอ?"

                  " จะบ้าเหรอ นี่คือล็อคเก็ตของคุณย่าฉันย่ะ มันเป็นล็อตเก็ตที่สืบทอดมาจากคุณเทียดบาหยัน แล้วมันก็ตกทอดมาถึงทวดฉัน แล้วก็มาย่าฉัน "

                  "เดี๋ยวก่อนนะ อะไรคือเทียดอ่ะ? "

                  " เทียด เข้าใจง่ายๆก็คือแม่ของทวดฉันไง คุณเทียดบาหยันท่านเกิดสมัยรัชกาลที่ห้าโน้นแหน่ะ ตระกูลฉันเรื่องมันย๊าวยาว ขี้เกียจเล่า ไอ้สร้อยเนี้ยคุณย่าท่านให้ฉันก่อนเดินทางมาที่นี้ และที่ฉันยิ้มเพราะฉันนึกถึงคำพูดท่าน  ท่านบอกว่าทุกครั้งที่ใส่สร้อยนี้ ขอให้บุญทุกอย่างของย่าโปรดคุ้มครองฉันให้แคล้วคลาด และมีความสุขเสมอไป"
                 แก้วพูดจบก็เอาสร้อยไว้ในสองฝ่ามือพร้อมประนมมือจบยกขึ้นเหนือหัว

                  " นี่สร้อยปลุกเสกประจำตระกูลหรอแกเหรอเนี้ย ฮ่าฮ่า" มนตรีขำกับท่าทางของแก้วที่ทำเหมือนตอนคนแก่จบซองผ้าป่าขอบุญ

                 " ถึงไม่ใช่พระปลุกเสก  แต่ฉันก็อุ่นใจเหมือนมีพรผู้ใหญ่คุ้มหัวอยู่นะ มันสบายใจยังไงไม่รู้บอกไม่ถูก...ฮะ ฮ้ะ ฮ๊ะ ฮั้ดชิ้ว" แก้วจามออกมาขณะพูดมันยิ่งทำให้มนตรีขำออกมาดังลั่นห้อง

                 "ฮ่าฮ่าฮ่า สงสัยจะคุ้มกันหวัดไม่ได้เนอะสร้อยเส้นเนี้ย ฉันว่าแกกินยาแก้หวัดหน่อยมะ เล่นนอนเปิดประตูระเบียงทุกคืนเลยใช่ไหมเนี้ย บ้าไปแล้วแกเนี้ย"

                  " ฉันก็ไม่ได้ตั้งใจเปิดซะหน่อย  แค่รู้สึกว่าฮีทเตอร์มันร้อนไป ก็เลยเปิดอากาศให้ถ่ายเท แล้วก็มานอนจนเผลอหลับไปอ่ะ "  

                  " ไม่มีใครที่นี้เค้าเปิดประตูระเบียงนอนแบบแกหรอกนะ ที่นี้อเมริกาคร้าบบ ไม่ใช่เมืองไทย นี่มันจะสิบโมงแหล่ะ ฉันว่าเรารีบไปเถอะ เราจะได้ทันUnderground Tourรอบแรก"

                  " ตกลงเราจะไปไอ้Underground Tourนี้ก่อนเหรอ มันมีอะไรอ่ะ ฉันไม่ชอบที่อับชื้นมืดๆและแคบๆนะแก"

                  " มาเถอะน่า! สนุกแน่เพราะมันคือการทัวร์เมืองใต้ดินร้างที่ถูกไฟไหม้เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้วโน้น  นี่มันคือไฮไล้ท์ของสถานที่เที่ยวของซีแอตเทิ้ลเลยน้า ที่ฉันให้ไปรอบแรกเพราะคนอาจยังไม่เยอะ วันนี้วันธรรมดาคนน้อยชัวร์ พอทัวร์เสร็จเราก็มากินพิซซ่าโฮมเมดตรงPioneer Square รับรองอร่อยมากกกก  อ่ะเอาโปรชัวร์Underground Tourไปดูก่อนหล่ะกัน"

                   มนตรีเห็นแก้วอิดออดไม่อยากไป เขาจึงยื่นโปรชัวร์Underground Tour ให้แก้วดู  แก้วเปิดดูไปมาอย่างคร่าวๆ แต่เธอก็มาสะดุดกับภาพใหญ่ที่ประกอบในโปรชัวร์ มันเป็นภาพของซุ้มประตูอิฐทรงโค้ง ตรงด้านขอบประตูซุ้มมีป้ายเก่าๆถูกสุมด้วยกองอิฐทับไว้ ด้านหลังของประตูดูเหมือนมีทางเดินที่สามารถทะลุเข้าไปได้อีก แต่มันดูมืดจนมองไม่เห็นปลายทางว่าลึกแค่ไหน

 

 
                 แก้วเพ่งดูมันด้วยความสงสัย ยิ่งดูเธอยิ่งคุ้นเข้าไปเรื่อยๆ เธอครุ่นคิดอยู่ชั่วระยะเวลาหนึ่ง แล้วเธอก็คิดออกว่าเคยเห็นภาพลักษณะนี้ที่ไหน ทุกคืนหลังจากเสียงและกลิ่นการเวกทำเคลิ้มหลับไป  ประตูอิฐในภาพจะมาปรากฏในฝันทั้งๆที่ไม่เคยมาและไม่เคยรู้จักเมืองใต้ดินที่ถูกไฟไหม้แห่งนี้มาก่อน  

               " มนตรี ฉันว่าเราไปเมืองใต้ดินที่ว่ากันเถอะ ฉันชักอยากไปแล้วหล่ะ"  

 

++++++