ผ่อนคลายสไตล์ตะวันตกที่เขาใหญ่

Author: 
แมวเหมียว
ประเภท: 
ท่องเที่ยว

ผ่อนคลายสไตล์ตะวันตกที่เขาใหญ่

เวลาสายในวันก่อนวันคริสต์มาส ฉันก้าวเท้าออกจากบ้านพร้อมกับแม่ พี่ชายและน้องสาว ฉันแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าสีคราม เมฆสีขาวปุยนุ่มลอยอยู่บนท้องฟ้าพอประดับให้ท้องฟ้าสีครามนั่นไม่โล่งจนเกินไป ในใจของฉันภาวนาว่าที่ “เขาใหญ่” จะอากาศดีเช่นเดียวกัน

ออกเดินทางด้วยรถยนต์ไปตามถนนมิตรภาพ เกิดความขลุกขลักเล็กน้อยจากการไม่ชำนาญเส้นทาง โชคดี ที่ยุคสมัยได้นำพาเทคโนโลยีมาช่วยเรา พวกเราพึ่งการนำพาของจีพีเอส จากถนนมิตรภาพกิโลเมตรที่ 56 เลี้ยวเข้าถนนธนะรัตน์ จังหวัดนครราชสีมา เส้นทางเริ่มคดเคี้ยวตามไหล่เขา ทำให้ทั้งคนนั่ง และคนขับเริ่มเวียนศีรษะ พวกเราที่ขับรถไม่ชำนาญเส้นทาง จึงแวะทานข้าวกลางวันที่สโมกเฮ้าส์ (Smoke House)

สถาปัตยกรรมแปลกตา เสมือนอยู่ในประเทศตะวันตกสักประเทศ อิฐสีเทาจนเกือบขาวก่อร่างสร้างเป็นหอคอยสูงนั้นสะดุดตา น่าเกรงขามราวส่วนหนึ่งของปราสาทในเทพนิยาย อากาศยามฤดูหนาวกลางหุบเขาที่จังหวัดนครราชสีมาในวันนั้น ไม่หนาวจนเกินไป อาหารที่รับประทานเอง เป็นอาหารอิตาเลี่ยน เข้ากับบรรยากาศที่พบเห็น

ฤดูหนาวทำพิษเสียแล้ว กว่าจะทานข้าวเสร็จ ดวงอาทิตย์ทำท่าจะลับฟ้าไปเร็วกว่าที่คาดคิดเอาไว้ แสงแดดในยามบ่ายวันนั้น เหมือนแสงแดดยามเย็นในฤดูร้อน แสงสีส้มนั้น สะท้อนกับอิฐสีขาว ย้อมสถาปัตยกรรมรูปแบบตะวันตกนี่ ให้กลายเป็นสีเหลืองนวลอบอุ่น ฉันได้ยินนักท่องเที่ยวแถวนั้นพูดคุยกันว่า หากมาในยามกลางคืน ที่แห่งนี้จะสวยงามไปอีกแบบ ด้วยแสงไฟสีน้ำเงินระยิบระยับ

แต่น่าเสียดายที่พวกฉันไม่มีเวลาพอ สำหรับการท่องเที่ยวในหนึ่งวัน พวกฉันขับรถย้อนกลับไปตามเส้นทางที่มา ก่อนจะแวะที่ปาลิโอ (Palio)

เป็นอีกครั้งที่รู้สึกเหมือนหลุดออกมาในเมืองนอก ทั้งๆที่เท้ายังเหยียบอยู่บนแผ่นดินบ้านเกิด อาคารที่นั่นเป็นอาคารสองชั้นเกือบทั้งหมด ทั้งสีเหลืองและสีส้มไปในทิศทางเดียวกัน เหมือนแกะที่อยู่ในทุ่งนั้น คล้ายกันไปหมด แต่ความเป็นเอกภาพเหล่านั้นเอง ที่เป็นเสน่ห์ของปาลิโอแห่งนี้ ต้นไม้สีเขียวและดอกไม้น่ารักสีม่วงบ้าง ชมพูบ้าง ช่วยตกแต่งให้อาคารที่เห็นไม่น่าเบื่อ รูปปั้นคู่รักที่กอดก่ายอยู่ทักทายผู้พบเห็นให้หัวเราะคิกคักอย่างเขินอาย สวนหย่อมเล็กๆที่อยู่บริเวณนั้นมีคู่รักคู่หนึ่งกำลังถ่ายภาพแต่งงาน และไม่รู้อะไรที่ทำให้ตัวฉันในตอนนั้นมั่นใจได้ว่าพวกเขาต้องได้ภาพที่สวยไปแน่ๆ อาจเพราะแสงอาทิตย์ยามเย็นในตอนนั้น เป็นแสงที่น่าพิศวง แสงที่มีเพียงสองครั้งต่อวัน ครั้งหนึ่งคือการเริ่มต้นของวัน อีกครั้งคือการปิดท้ายวัน ความรู้สึกต่อแสงของคนเรา จึงต่างกันออกไป แม้จะเป็นแสงสีแสดเช่นเดียวกัน

น่าเสียดายที่ฉันไม่ได้แวะที่อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ที่อยู่ใกล้ๆนี้ ถึงอย่างนั้นฉันได้เก็บภาพเข้ากล้องถ่ายรูปเป็นร้อยๆภาพ แต่ภาพถ่ายนั้นเป็นเครื่องเตือนความทรงจำ หาใช่สิ่งที่เราเห็นทั้งหมดไม่ กล้องถ่ายรูปที่ดีที่สุดคือดวงตาของเรา ดวงตาของเราเก็บบันทึกภาพที่กล้องถ่ายรูปไม่สามารถเก็บได้เข้าไปสู่สิ่งที่เรียกว่าความทรงจำ

ดวงอาทิตย์คล้อยต่ำลงแล้ว บ่งบอกเวลาที่ต้องลาจากที่แห่งนี้ ชีวิตในเมืองกรุงนั้นมีแข่งขันสูง บ่อยครั้งที่คนเมืองเร่งรีบจนเหนื่อยล้า ต้องการการพักผ่อน แต่ไม่มีเวลาพอจะไปเที่ยวที่ไหนไกลๆ หรือจ่ายค่าทัวร์ราคาแพงเพื่อไปสัมผัสบรรยากาศเมืองนอก บางทีสโมกเฮ้าส์และปาลิโอ อาจอยู่ในทางเลือกของพวกเขาแล้วก็ได้