แอบเผลอ...เจอรัก

Author: 
ช่อแดนดาว
ประเภท: 
นิยาย

บทนำ

วาดทรายลายรัก

 

                ปลายพู่กันจรดลงบนกระดาษ มือที่จับบังคับนั้นตวัดลงสีวาดเส้นอย่างชำนาญ ภาพเบื้องหน้าเป็นวิวทิวทัศน์ท้องทะเลอันกว้างใจในยามดวงตะวันลับใกล้จะลับขอบฟ้า

                ช่วงเวลาที่สวยที่สุดเป็นช่วงเวลาที่ดวงตะวันจะลับขอบฟ้า มันเป็นเวลาที่ผืนน้ำกับท้องฟ้าจะเปลี่ยนเป็นสีเดียวกัน

                ภาพที่เขาวาดนั้นอาจเป็นภาพที่สวยที่สุดก็เป็นได้ เขาได้ใส่จินตนาการ พลางนึกถึงอดีตรักสมัยเรียนมัธยมศึกษา ๖ ในช่วงนั้นความรักของเขาเริ่มต้นด้วยสถานะแอบรักเขาฝ่ายเดียว ไม่กล้าที่จะบอกรักใครทั้งสิ้น

                จนกระทั่ง...

                เขาได้พบกับหญิงสาวคนหนึ่งในชุดนักศึกษาเดินมาพร้อมกับครูที่ปรึกษาของเขา เขาปลื้มอกปลื้มใจเป็นอย่างมากที่ได้พบกับหล่อน ถึงขั้นละเมอเพ้อฝันที่อยากจะคบหาเป็นแฟนกันเลยทีเดียว

                จะไปแคร์ทำไม ในเมื่อหล่อนเป็นแค่นักศึกษาฝึกสอน อย่าไปกลัวสิ

                หนึ่งเดือนผ่านไป เขาเริ่มปฏิบัติการจริงจังกับครูนักศึกษาฝึกสอนสาว ด้วยการเข้าไปตีสนิท จากเดิมตอนแรกเขาไม่ค่อยสนิทสนมกันเสียเท่าไหร่นัก เขาสนิทกับครูสาวจนเพื่อนในห้องของเขาคนหนึ่งรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรกับครูนักศึกษาสาวอยู่ แรกๆ เขาคิดแค่ว่าเป็นครูกับศิษย์ แต่ตอนนี้กลับคิดเลยเถิดเป็นความรักฉบับหนุ่มสาวไปเสียแล้ว

 

                ภาพอดีตของเขาวาบหายไป...

                “ไอ้นิม” การันต์เดินเข้ามาสะกิดขณะที่ผู้ถูกเรียกกำลังฟุบหลับอยู่

                “อะไรวะ นี่กูหลับไปหรอเนี่ย” ผู้ถูกเรียกชื่อ นิม หรือ นิมมาน ตื่นขึ้นมาจากภวังค์

                “ข้าเห็นเอ็งหลับไปเลยมาปลุก นี่เป็นห่วงนะเนี่ย กลัวว่าจะโดนไอ้หลามกระโดดขึ้นมางับหัวมึง” การันต์พูดติดตลก “ข้าคิดว่าเอ็งกำลังคิดถึงครูรอยทรายอยู่แน่เลย”

                นิมมานนั่งนิ่ง เหม่อมองภาพแล้วใจลอยไปกับสายลมเมื่อคิดถึงหญิงสาวคนนั้น

                “ไอ้นิม” การันต์ตะโกนเรียก แล้วเตือนสติให้กับเพื่อนรัก “มึงจะคิดถึงเขาไปทำไมวะ เขาอาจมีคนรักคนใหม่ก็ได้เว้ย มึงอย่าจมปลักอยู่กับอดีต ลุกขึ้นมาต่อสู้ปัจจุบันกับกูดีกว่า ช่วงเวลาปัจจุบันยังมีอะไรให้ทำอีกเยอะเว้ย”

                “กูคิดถึงเขาวะ ทำยังไงกูก็ลืมเขาไม่ลงเว้ยไอ้ก้อง” นิมมานเอ่ยเสียงสั่นเครือ น้ำน้อยๆ จากนัยน์ตาเริ่มรินไหลออกมา

                “กูพูดอะไรให้มึงซึ้งเปล่าวะไอ้นิม น้ำตามึงไหลออกมาเป็นสายเลือดเลย”

                “ไม่ว่าจะกี่ปีนะไอ้ก้อง กูก็ยังรักครูรอยทรายไม่เปลี่ยนแปลง”

                นิมมานตัดบทเก็บอุปกรณ์วาดรูปตรงหน้าแล้วเดินเข้าบ้านพักตากอากาศของเขาที่บิดากับมารดาของเขาทิ้งเป็นมรดกไว้ให้ก่อนตาย

                เก็บรักฉันไว้ในใจเธอก่อน

                ฉันยังไม่พร้อมจะเริ่มต้นใหม่

                เก็บรักฉันไว้ที่เดิมจะได้ไหม

                แม้ในตอนนี้เธอจะไปรักใคร

                ท่อนเพลงสุดฮิตในปัจจุบันเพลงนี้ที่การันต์กำลังฟัง พาลนึกถึงเรื่องราวความรักของเพื่อนสนิทหนุ่มสมัยเรียนมัธยม ตอนที่การันต์ยังสนิทกับนิมมานใหม่ๆ นิมมานมักจะเล่าให้ฟังถึงผู้หญิงคนนี้อยู่เสมอ

 

                ภายในห้องนอนส่วนตัวของนิมมาน เขากำลังนั่งบนระเบียงบ้านดูดาวบนท้องฟ้าในยามรัตติกาล ดวงดาวคืนนี้มันช่างสวยเหลือเกิน ทำให้เขานึกถึงครูรอยทรายที่ถึงแม้จะมีช่วงเวลาเพียงสั้นๆ แค่สองเดือนที่เขาได้พบสบหน้า แต่เขารู้สึกรประทับใจในความงามของครูคนนี้เป็นอย่างยิ่ง

                ถ้าเป็นไปได้ เขาอยากอธิษฐานกับดาวตกในค่ำคืนนี้ว่า อยากเจอกับครูรอยทรายอีกครั้ง

                แล้วดาวก็ตกลงมาตามความต้องการของเขา...

                นี่มันไม่ใช่ความบังเอิญใช่ไหม...

                ขอให้ค่ำคืนนี้เขาฝันถึงครูรอยทรายคนนี้ ทุกคืน...และทุกคืน ตลอดไป