บ้านพิลึก (ว.วินิจฉัยกุล)

"ถ้าเราไม่ได้ทำอะไรเหมือนคนอื่น แปลว่าเราเป็นคนพิลึก... แย่แล้ว...วันนี้หนูนับได้กว่าสิบอย่างแล้ว ที่บ้านเราไม่เหมือนคนอื่นเขา..."
ชวนอ่านวรรณกรรม

"แม่คะ...ทำไมเราไม่มีสนามหน้าบ้าน"

"เพราะเรามีสนามหลังบ้านอยู่แล้วไงจ๊ะ" แม่บอกโดยไม่หันมา

จริงของแม่ หลังบ้านเราเป็นสนามหญ้าเล็กๆ แต่ว่ากว้างพอจะให้พี่แก้วและหนูวิ่งเล่นกันได้ พ่อตัดหญ้าจนเรียบ และแม่ปลูกดอกไม้สวยๆเอาไว้หลายอย่าง

"แต่บ้านอื่นเขาไม่มีสนามหลังบ้านนะคะแม่ เขามีแต่สนามหน้าบ้านกันทั้งนั้นเลย"

"เกี้ยว" แม่ถอนใจ หันมามองหนู "คนอื่นมีสนามหน้าบ้านอยู่แล้ว เขาก็เลยไม่มีสนามหลังบ้าน ส่วนเรามีสนามหลังบ้านแล้ว เราก็เลยไม่ต้องมีสนามหน้าบ้าน เข้าใจแล้วหรือยังลูก"

ฟังแม่อธิบายแล้ว ก็เป็นเหตุผลถูกต้องดีอยู่หรอก แต่หนูยังรู้สึกว่ายังข้องใจอยู่นั่นเอง!

แน่นอนว่าหากใครเป็น "เกี้ยว" กับ "แก้ว" ก็อาจยังข้องใจอยู่เช่นนี้ เพราะพวกเขาถูกมองจากคนรอบข้างว่า พวกเขาเป็น "เด็กพิลึก" ที่อยู่ใน "บ้านพิลึก"

เพราะบ้านของพวกเขา "พวกบ้านพิลึก" นี้ทำสวนผักไว้หน้าบ้านจนเกือบเต็มพื้นที่ แต่มีสนามหลังบ้านที่เป็นสนามหญ้าเล็กๆ มีดอกไม้น่ารักสวยงามปลูกไว้ให้ชื่นชมยามนั่งพักผ่อนแบบสงบๆ บ้านพิลึกไม่มีโทรทัศน์ ไม่มีคนรับใช้ ไม่มีคนทำสวน พ่อยังถีบจ