หนูนิดและหนูดี

วัยเยาว์-เยาว์วัย

ที่ประเทศหนู มีหนูอยู่สองตัวเป็นเพื่อนสนิทกัน ชื่อหนูนิด กับหนูดี ทั้งสองเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เด็ก และรักกันมากๆ แม้ว่าจะมีเรื่องทะเลาะกันบ้าง แต่ก็คืนดีกันเสมอๆ

หนูนิดก็คิดว่าจะเป็นแบบนั้นตลอดไป แต่ว่าเมื่อหนูนิดกับหนูดีเรียนจบ ต่างฝ่ายต่างก็มีหน้าที่ของตัวเอง

เมื่อหนูดีออกไปเจอเพื่อนใหม่ๆ ทำให้หนูดีเริ่มลืมหนูนิด เวลานัดเจอกันหนูดีชอบผิดนัดหนูนิด และปล่อยหนูนิดให้รอเก้อเสมอ

เวลาหนูดีมีปัญหา หนูดีจะมาหาหนูนิดเสมอๆ ซึ่งนั่นก็ทำให้หนูนิดคิดว่าตัวเองยังสำคัญกับเพื่อน และหนูนิดก็ไม่เคยจากหนูดีไปไหน

ส่วนหนูดีคิดว่า ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม หนูนิดก็จะยังอยู่เคียงข้างหนูดีเสมอ จะไม่หายไปจากหนูดีแน่นอน

แต่หนูนิดก็มีน้อยใจ มีต่อว่าหนูดีบ้าง "หนูดีรู้มั้ย หนูดีไม่ควรทิ้งเราบ่อยๆนะ เราเสียใจรู้มั้ย" หนูดีตอบหนูนิดว่า "รู้แล้วน่า ก็เราลืมจริงๆนี่นา" หนูนิดตอบแค่นั้นแล้วเรื่องก็ผ่านไป แต่หนูนิดก็ยังทำซ้ำๆๆ โดยเหตุผลเดิมคือลืมเสมอๆ

ผ่านไปหลายปี จนวันนึงที่หนูนิดที่น้อยใจเสียใจมากๆเข้า หนูนิดเลยตัดสินใจไม่ยุ่งเกี่ยวกับหนูดีอีกต่อไป หนูดีติดต่อมาหาหนูดีก็หลบหน้า หรือพยายามขอพบหนูนิดก็ไม่ยอมเจอ

หนูดีไม่เข้าใจและไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิด ทำไมหนูนิดถึงไม่ยอมเจอหนูดีอีก ถึงแม้หนูดีจะมีเพื่อนใหม่ๆอีกมากมาย แต่หนูดีก็ยังคงคิดถึงหนูนิดเสมอๆ เพราะหนูนิดคือเพื่อนที่ดีที่สุดของหนูดี

ผ่านไปอีกหลายปี จนวันนึงหนูดีมีโอกาสได้เจอกับหนูนิดอีก หนูดี ดีใจมากรีบเข้าไปหาหนูนิด พร้อมทั้งต่อว่า ว่าทำไมหนูนิดถึงหายไปจากหนูดี

หนูนิดตอบหนูดีว่า "หนูดีรู้มั้ย ว่าหนูดีน่ะลืมเราเสมอๆ เราขอหนูดีแค่นั้น แต่หนูดีก็ไม่เคยให้เราได้ เราให้โอกาสหนูดีมาตลอด แต่หนูดีก็ปล่อยโอกาสนั้นผ่านไปครั้งแล้วครั้งเล่า จนวันนึงที่เราเลิกให้โอกาสหนูดี เราก็ต้องไป ขอให้หนูดีเข้าใจเราด้วย"

หนูดีได้รับรู้เหตุผล และเสียใจมาก หนูดีไม่เคยรู้เลยว่าหนูนิดเสียใจมากแค่ไหน ยิ่งสนิทกันมากเท่าไหร่ อีกฝ่ายที่โดนทอดทิ้งก็ยิ่งเสียใจมากขึ้นเท่านั้น

หนูดีขอร้องหนูนิดว่าหนูดีจะเปลี่ยนตัวเอง จะถนอมน้ำใจหนูนิดมากขึ้น อย่าไปจากหนูดีอีก หนูนิดใจอ่อนยอมกลับมาคืนดีกับหนูดีอีก และจากนั้นมาหนูดีก็ถนอมน้ำใจหนูนิดมากขึ้น และยอมเปิดใจรับฟังความรู้สึกของหนูนิดมากยิ่งขึ้น

หนูดีได้เข้าใจว่าถ้าเรามีเพื่อนดีๆสักคน เราไม่ควรจะถนอมน้ำใจซึ่งกันและกัน ดูแลซึ่งกันและกันไม่ทอดทิ้งกัน